Posted by: shuhaib | 17/06/2010

தொலைத்தவைகள்…


ஒரு முறையாவது சொல்லிவிடு அன்பே!
உன் மெளனத்தால் என்னைக் கொல்லாதே

ஓசையின்றி எனது விழிகள் ஏனோ
உன்னை எண்ணி அழுது கொண்டிருக்கிறது

ஆசைகளை சுமந்த எனது இதயம்
ஒவ்வொரு நாளும் ஏமாந்தே போகிறது

காற்றில் கரைக்கவா நீ என்னுடன் காதல் வார்த்தைகளை

உதிர்த்தாய்…

அது காற்றில் கரைந்து போவதைப் பார்த்தாயா?

நான் உன்னிடம் தொலைத்தவை ஏராளம்! ஏராளம்!

என்னை மட்டும் தொலைத்திரிந்தால் விட்டுப்போயிருப்பேன்…

ஆனால் என் மனசையும் சேர்த்தல்லவா தொலைத்துவிட்டேன்…

உனக்காக உதிர்த்த கண்ணீர் துளிகளால்..

என் கண்களில் இப்போது கண்ணீர் இல்லையே….

அதற்க்குப் பதில் இரத்தமல்லவா வழிகிறது…

கண்ணீர் துளிகளுக்கு எங்கே போவேன்?

காதலுக்கு மரணமுண்டோ பெண்ணே …சொல்?

பிறகு எப்படி நம் காதல் இறந்து போகும்?

என் ஆறுதல்களை எங்கே கொண்டு சென்றாய் என் உயிர்
என்னை விட்டுப் பிரியும் முன் திருப்பிக் கொடுத்துவிடு..

நீ என் மனதில் ஆறாத காயங்களாக
இன்று வேதனை தருகிறாய் எதற்காக?

உன்னை நான் அளவுக்கு அதிகமாய்
நேசித்தது தானோ எனது குற்றம்?

காதலென்னும் முள் கீறிய புண்களால்
என் இதயத்தில் அழியாத வடுக்களாக நீ

உன்னுள் எங்காவது நான் இருப்பேன் என்று
எண்ணி நான் தொலைந்தது தான் மிச்சம்

விழிகளில் வடியும் ஒவ்வொரு துளிகளிலும்
உன் முகம் தான் தெரிகிறது காரணம் நீ என்பதால்

உன் நினைவின்றி வாழத் துடிக்கிறேன்
பாழாய்ப் போன மனம் மட்டும் வரமறுக்கிறதே

ஒரு இதயத்தை காயப்படுத்திய பின்பும்
உன்னால் இதயமுள்ளவளாக வாழ முடிகிறதா?


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: