Posted by: shuhaib | 22/06/2010

ஊக்கம் தன்னம்பிக்கையின் ஆதாரம்


Author: டாக்டர் கௌரி ராமகிருஷ்ணன்

ஒரு குழந்தை வளர வளர அந்தக் குழந்தையை சுற்றியுள்ளவர்கள் – பெற்றோர், உடன் பிறந்தோர், நண்பர்கள், பள்ளிக்கூட சூழ்நிலை, ஆசிரியர்கள் இப்படி பலருடனும் அக்குழந்தை பழகும்போது கிடைக்கும் அனுபவங்கள் தான். உதாரணமாக ஐந்து மாத குழந்தை தவழ ஆரம்பிக்கும்போதோ பின் நிற்க, நடக்க முயலும்போதோ அதன் பெற்றோர் கொடுக்கும் ஊக்கத்தில் தான் அது தவழவோ, நிற்கவோ, நடக்கவோ செய்யும். அதை விடுத்து பெற்றோரே ஐய்யோ! குழந்தை நிற்க முயலும்போது விழுந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று எண்ணி, குழந்தையை கீழே விடாமல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டே இருந்தால் முடியுமா? குழந்தை ஒரு தரம் விழுந்தாலும், “கண்ணா! உனக்கு ஒன்றுமில்லை. எங்கே திரும்ப நில் பார்க்கலாம்’ என்று தான் ஊக்கப் படுத்துவார்கள். அந்த ஊக்கம்தான் முதலில் “தன்னம்பிக்கை’யை உண்டாக்குகிறது. இப்படி தொடர்ந்து, மற்றவர்கள் தரும் ஊக்கத்தினால் தான் குழந்தைகள் வளரவளர முன்னேற முடியும்.

நான் முதன்முதலில் உயர்நிலைப் பள்ளியில் ந.ந.க.இ. முடித்து விட்டு, அவினாசிலிங்கம் மகளிர் மனையியல் கல்லூரியில் டமஇ சேர்ந்தேன். வகுப்புக்கு வந்தவுடன் எங்கள் வகுப்பில் ஒரு சில மாணவியர் மிக சரளமாக ஆங்கிலத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். தமிழ் மீடியத்திலிருந்து வந்த எனக்கு அதைப் பார்த்தவுடனேயே மிகவும் பயமாகிவிட்டது. அதைத் தொடர்ந்து வகுப்பில் ஆசிரியர்களும் ஆங்கிலத்தில் பாடம் எடுத்தவுடன் “கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டது போல்’ இருந்தது. கல்லூரியில் இருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போய்விடலாம் என்று ஆகிவிட்டது. ஆனால், அப்போது விடுதியில் இருந்ததால், சக மாணவியருடனும், ரூமில் அக்காமார்களுடனும் பழகும் வாய்ப்பு கிடைத்ததால், அவர்கள் கொடுத்த தைரியத்தில் சிறிது சிறிதாக பயம் போக ஆரம்பித்தது.

காலை நேரத்திலும், மாலை நேரத்திலும் அய்யா, அம்மா என்று நாங்கள் அனைவரும் அன்புடன் அழைக்கும் எங்கள் கல்லூரியை உருவாக்கிய திரு. T.S. அவினாசிலிங்கம் அய்யா அவர்களும், அவர்களுக்கு உறுதுணையாய் இருந்து, இன்று சிறந்த பல்கலைக்கழகமாக அக்கல்லூரியை உயர்த்திய எங்கள் அம்மா டாக்டர் இராஜம்மாள் பா. தேவதாஸ் அவர்களும் பிரார்த்தனைக்குப் பின், எங்கள் எல்லோருக்கும் வாழ்த்துக்கள் கூறி, எங்களுக்குள் உள்ள திறமைகளை வெளிப்படுத்த, “தன்னம்பிக்கை’ என்ற சிறந்த சத்துணவை எங்களுக்கு அளித்தார்கள். காரணம், நம்மிடையே மாற்றங்கள் உண்டாக, நம்மை நாம் செம்மைபடுத்திக்கொள்ள, நாம் வளர, நம்மால் நம்மை சுற்றியுள்ளவர்களும் பயன்பெற, நம் சூழ்நிலையும் ஒரு மிகப் பெரிய காரணம். அன்று நான் PUC-லேயே பயந்து என் படிப்பைத் தொடராமல் விட்டிருந்தால், இன்று நான் ஒரு பொறுப்பான பதவியில் இருக்க முடியாது. அன்று இறையருளால், என்னைச் சுற்றி இருந்தவர்கள் கொடுத்த ஊக்கத்தால் தான் என்னுள் “தன்னம்பிக்கை’ மரத்தின் வேர் நன்கு ஊன்றஆரம்பித்தது.

அதேபோல, எல்லோருக்கும் அவர்கள் திறமைகளை வெளிப்படுத்த வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் என்று கூறமுடியாது. அல்லது கிடைத்த வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாமலும் போகலாம். ஆனால் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போது அதை “”காற்றுள்ள போதே தூற்றிக்கொள்” என்பதற்கிணங்க சரியான முறையில் பயன்படுத்தி வெற்றிக்கொடி நாட்டுபவர்கள் பலர்.

வாய்ப்பினை உடனே பயன்படுத்தி பயன்பெற முடியாதவர்களுக்கு அவர்கள் உடன் இருப்பவர்கள் ஊக்கம் கொடுக்கும்போது அவர்களது “தன்னம்பிக்கை’ என்ற மரத்தில் கிளைகள் வளர ஆரம்பிக்கின்றன. இப்படி ஒவ்வொருவரது வாழ்க்கையிலும் “ஊக்கம்’ என்றடானிக் கிடைத்தால் அவர்கள் தங்கள் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது. பள்ளிகளிலும், பல்கலைக் கழகங்களிலும் நாம் பல்வேறு போட்டிகள் வைப்பதன் மூல காரணமே, மாணவ மாணவி களிடம் உள்ள திறமைகளை வெளிப்படுத்தத் தான். இங்கு போட்டிகள் அவர்களை ஊக்குவித்து அவர்களை போட்டியில் பங்கேற்க வைத்து தன்னம்பிக் கையை வளர்க்கிறது.

ஒரு சில நேரங்களில் கட்டாயத்தின் காரணமாகவும் “தன்னம்பிக்கை’ வளர வழி ஏற்படுகிறது. என்னடா இவர்கள் இப்படி எழுதுகிறார்கள் என்று படிப்போர் எண்ணுவீர்கள். ஆனால் அது என் விஷயத்தில் உண்மை. நான் கல்லூரியில் எனது B.Sc., M.Sc., படிப்பை முடிக்கும் வரை படிப்புடன் சரி. வேறு extra curricular activity கிடையாது. என் திருமணத்திற்கு என் கணவருடன் ஜேசீஸ் சங்க கூட்டத்திற்கு செல்வேன். ஒருமுறைஜேசீஸ் மாநாடு ஈரோட்டில் நடந்தது. என் தமையனாரும் ஜேசீஸ் சங்கத் தலைவராக இருந்தவர். ஈரோடு சென்றபோது, நான் அங்கு செல்லும் முன்பே என் தமையனார் அங்கு வந்திருந்தவர் ‘Public Speaking Context’க்கு என் பெயரை கொடுத்து விட்டார். நான் போனாவுடன் கௌரி, உன் பெயரையும் பேச்சுப் போட்டிக்கு கொடுத் துள்ளேன். நீ கண்டிப்பாக பேச வேண்டும் என்று கூறிவிட்டார். எனக்கு ஏற்பட்ட சங்கடம் சொல்லி மாளாது. இதுவரை நான் மேடையில் பேசியதே இல்லை. நான் எப்படி பேசுவேன் என்று புலம்ப ஆரம்பித்தேன். ஆனால் சில நிமிடங்களில் அந்த சூழ்நிலையினை எப்படியும் சமாளிக்க வேண்டுமே என்ற கட்டாய உணர்வு எனக்கேற்பட்டவுடன் பயம் போய், என்ன பேசலாம் என்ற யோசனைக்கு வந்துவிட்டேன். என் அண்ணாவே எனக்கு பேசுவதற்கான கருத்துக்களும் கூறினார். அந்த மாநாட்டில் Priliminar test -ல் நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு பின்னர் இறுதிச் சுற்றில் பரிசும் பெற்றேன் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன். இங்கு “கட்டாய சூழ்நிலை’ கொடுத்த ஊக்கத்தால் எனக்கு தன்னம்பிக்கை வந்தது.

இப்படி ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் எத்தனை எத்தனையோ நிகழ்வுகள் இருக்கும். ஒவ்வொன்றையும் கேட்பதே சிலருக்கு தன்னம்பிக்கை வளர ஊக்கம் தருபவையாக இருக்கும். எனவே “தன்னம்பிக்கை’ என்றமரம் தழைக்க “ஊக்கம்’ என்ற நீர் தான் ஆதாரம் என்பது என் பணிவான எண்ணம்.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: