Posted by: shuhaib | 12/07/2010

அரசியல்வாதிகளின் ஜாதிக் கணக்கு!


ஓரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் திட்டமிடுவதிலிருந்து மக்கள் நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை உருவாக்கிச் செயல்படுத்துவது வரையிலான எல்லா நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு இன்றியமையாத ஒன்றாகும். இந்தியாவில் 2011-ம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பில் ஜாதிவாரியான கணக்கெடுப்பும் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என ஒரு சிலரும், இல்லை அது கூடாது என்று வேறு சிலரும் வாதிடுகிறார்கள். மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு, ஜாதிகளைக் கணக்கிடுவது எனும் இருவேறு முக்கியமான அம்சங்களின் அடிப்படைத் தத்துவங்கள் பலருக்குச் சரியாக விளங்கவில்லை என்பது இவர்கள் முன்வைக்கும் விவாதங்களிலிருந்து தெரிகிறது.

சென்சஸ் எனப்படும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு, மத்திய, மாநில அரசுகளின் முழு ஒத்துழைப்புடன் சுதந்திர இந்தியாவில் 1948-ம் ஆண்டு பிறப்பிக்கப்பட்ட “”தி சென்சஸ் ஆக்ட்” எனும் சட்டத்தின்படி நடத்தப்படுகிறது. முதன்முதலாக ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின்கீழ் 1872-ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டு, 10 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடத்தப்படும் இக்கணக்கெடுப்பு, 2011-ம் ஆண்டு நடைபெறும் 15-வது மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு.

இக்கணக்கெடுப்பு இரண்டு தவணைகளில் நடக்கும். முதல் தவணையில் வீடுகளின் (கட்டடங்களின்) எண்கள் குறிக்கப்பட்டு பட்டியல் தயாராகும். இரண்டாவது தவணையில் மக்கள்தொகை எண்ணி பட்டியலிடப்படும். முதல் தவணை இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களின் எல்லா பகுதிகளிலும் ஒரே நேரத்தில் தொடங்கப்பட்டு ஆறு மாதங்களில் முடிக்கப்படும். இது ஏற்கெனவே ஏப்ரல் 1-ம் தேதி தொடங்கப்பட்டுவிட்டது. ஒரு கணக்கெடுப்பு ஊழியர் 100 முதல் 125 வீடுகளைப் பார்வையிட்டு பட்டியல் தயார் செய்ய வேண்டும்.

இரண்டாவது தவணை பிப்ரவரி 10-ம் தேதி தொடங்கி 28-ம் தேதி முடிவடையும். 1991-ம் ஆண்டுவரை கணக்கெடுப்பின் சரியான அளவுகோல், மார்ச் 1-ம் தேதியில் சூரியோதயம் என்றிருந்தது. அதாவது அந்தச் சமயம் வரை பிறந்த குழந்தை முதல் இறந்தவர்கள் வரை கணக்கிடுதல் வேண்டும் என்ற துல்லியமான அளவுகோல் இருந்தது.

இந்த அளவுகோல் 2001 கணக்கெடுப்பில் மார்ச் 1-ம் தேதி நள்ளிரவு மணி 00.00 என மாற்றப்பட்டுவிட்டது. ஒரு கணக்கெடுப்பாளர் மக்கள்தொகையை எண்ணும் பகுதியில் 500 முதல் 750 பேர்கள் இருக்க வேண்டும் என்ற விதி இருப்பதால் கணக்கெடுப்பு மிகவும் துல்லியமாக நடக்கும்.

முதல் தவணைக்கும் இரண்டாவது தவணைக்கும் இடையில் என்ன வித்தியாசம் எனக் கேட்பவர்களுக்கு, முதல் தவணை வீடுகள் கணக்கெடுப்பில் செலவழியும். இரண்டாவது தவணை வீடுகளில் வசிக்கும் மானிடர்கள்போக, வீதிகளிலும்,நடைபாதைகளிலும், வெட்டவெளியிலும், ரயில்வே நிலைய பிளாட்பாரங்களிலும், மரத்தடியிலும், பொது இடங்களிலும் வசிக்கும், துயிலும், அலைந்து திரியும் இந்தியர்களையும் கணக்கிலெடுக்கும்! அவ்வளவு சரியான முறையில் நடப்பதுதான் நமது சென்சஸ்!

இதன் விதிகளையும் நடைமுறைகளையும் உருவாக்கித் தந்த ஆங்கிலேயர்கள் நம் நாட்டின் பஞ்சப்பராரிகளின் வாழ்க்கையையும் உள்ளடக்கி ஏற்படுத்திய நடைமுறை இன்றளவும் உள்ளது. கணக்கெடுப்பு முடிந்து பின் மார்ச் 1 முதல் 5-ம் தேதிவரை கணக்கு சரியானதுதானா என்று ஆய்வு செய்யப்படும்.

இதுபோன்ற கணக்கெடுப்பில் 27 லட்சம் கணக்கீட்டாளர்கள் 6 லட்சம் கிராமங்களுக்குச் சென்று தகவல் திரட்டுகிறார்கள். இது மிகப்பெரிய சவாலான வேலை எனவும், உலகின் வேறு எந்த நாட்டிலும் இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில், அதாவது பிப்ரவரி 10 தொடங்கி பிப்ரவரி 28-க்குள் இவ்வளவு எண்ணிக்கையிலான மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு நடத்தப்படுவதில்லை எனவும் பெருமையுடன் நாம் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

அடுத்து ஜாதிவாரியான கணக்கெடுப்பு தேவை என கேட்பவர்கள் முன்வைக்கும் வாதம், நம் நாட்டில் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களின் முன்னேற்றத்துக்காக இடஒதுக்கீடு முதல் பல்வேறு வளர்ச்சித் திட்டங்கள் மற்றும் சலுகைகளை மத்திய, மாநில அரசுகள் அளித்து வருவதால், அதன் காரணமாக பிற்படுத்தப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கைத்தரம் எந்த அளவு உயர்ந்திருக்கிறது என்பதைக் கணிப்பதற்கு ஜாதிவாரி கணக்கீடு தேவை என இவர்கள் வாதிடுகிறார்கள். மேலும் சரியான கணக்கீடு இருந்தால் அரசின் திட்டங்களைப் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களின் தேவைக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைக்கலாம் எனவும் வாதிடுகிறார்கள்.

ஜாதி எனும் கொடுந்தீ இந்திய சமுதாயத்தில் எந்த அளவு ஊடுருவி நம் மக்களைப் பாதித்திருந்தது என்பதை அறிய ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின்போது நடந்த சில விஷயங்களை ஆராய வேண்டும். இந்தியாவை நன்கு ஆராய்ந்து அறிந்திருந்த சர் வேலன்டைன் சிரோல் எனும் அறிஞர் 1926-ம் ஆண்டு கூறியது இது: “”இந்தியா ஒரு நாடாக உருவாகாமல் தடுத்தது இந்துமதம்தான். அதற்குக் காரணம் அம் மதத்தால் உருவான ஜாதி எனும் அமைப்புத்தான்”.

அன்றைய இந்தியாவில் தனது தேசத்தைவிட ஒரு சராசரி இந்தியனுக்குத் தனது ஜாதியே முக்கியம் எனும் சூழ்நிலை நிலவியது. இதை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி தங்களது காலனி ஆட்சியைத் திடப்படுத்திக் கொள்ள ஜாதிகளைப் பட்டியலிட்டு, அவற்றில் உயர்ந்த ஜாதி எது, தாழ்ந்த ஜாதி எது என வரிசைப்படுத்தி ஜாதிகளுக்குள் பிரிவுகளை நிலைபெறச் செய்யும் வகையில் 1881-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் தொடங்கி ஜாதிகளின் கணக்கெடுப்பும் செய்யப்பட்டது. 

1911-ம் ஆண்டின் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போது இதற்கும் மேலாக ஒரு படி சென்று, சர். ஹெர்பர்ட் ரிஸ்லே எனும் ஆங்கிலேயர் இந்தியாவின் ஜாதிகளில் உயர்ந்த, நடுத்தர, தாழ்ந்த ஜாதிகளின் பட்டியலும் தயாரிக்கும்படி செய்தார். இந்தச் செயல் ஆங்கில ஆட்சியாளர்கள் எதிர்பார்த்தபடி நம் மக்கள் மத்தியில் நீ உயர்ந்த ஜாதியா நான் தாழ்ந்த ஜாதியா எனும் வகையிலான தகராறுகளை உருவாக்கியது. இதுபோன்ற சூழ்நிலையில் காங்கிரஸ் கட்சி சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும் என்ற கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டாலும் ஜாதி ஒழிப்பு மிகவும் அவசியம் என்ற உயரிய கொள்கையையும் ஏற்றுக்கொண்டது.

இந்திய சரித்திரத்தை ஆராய்ந்த வேலன்டைன் சிரோல் கூறிய முக்கியமான ஒரு கருத்து, காலனி அரசாங்கம் ஜாதியத்தை ஊக்கப்படுத்தி இருக்காமலிருந்திருந்தால் 1900-ம் ஆண்டு தொடங்கி மற்ற நாடுகள்போல தொழில்புரட்சி காலத்தில் இந்தியாவும் பொருளாதார முன்னேற்றத்தில் ஈடுபட்டு எல்லா தரப்பு மக்களின் கவனமும் பொருளாதாரம், கல்வி, சுகாதாரம் என்ற திசையில் முன்னேறியிருக்கும், ஜாதிகளும் ஒழிந்திருக்கும் எனக் கூறியுள்ளார்.

ஆக, அன்று காலனி அரசு செய்த வேலையை இன்றைய ஜாதிக்கட்சித் தலைவர்களும், ஓட்டுவங்கி அரசியல் செய்யும் மத்திய, மாநில அரசுகளும் தொடர்ந்து ஜாதிகளை வளர்த்து வருகின்றன என்பதுதான் மிகவும் கவலைக்குரிய விஷயம்.

அதன் விளைவாக, சுதந்திரம் அடைந்தபின் 1951-ம் ஆண்டு நடந்த முதல் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் ஜாதிவாரி கணக்கெடுப்பை ரத்து செய்தது பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு தலைமையிலான அப்போதைய காங்கிரஸ் அரசு.

1954-ம் ஆண்டு மத்திய அரசால் நியமிக்கப்பட்ட பிற்படுத்தப்பட்டோர் கமிஷன் தனது அறிக்கையில் இந்தியாவில் 2,399 பிற்படுத்தப்பட்ட ஜாதிகளைப் பட்டியலிட்டது. இதை எதிர்த்த நமது தேசியத் தலைவர்கள், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும் ஒதுக்கீடுகள்போதும், ஏனைய மக்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவான வளர்ச்சித் திட்டங்களே போதும் எனக் கடுமையாக வாதிட்டு வெற்றியும் பெற்றனர்.

ஆனால், பிற்காலங்களில் அரசியல் தலைவர்களின் தரமும் பொது நோக்கும் பார்வையும் சீரழிந்து, ஓட்டு வங்கி அரசியல் பெருகி சுயநலம் பொதுநலத்தைவிடவும் அரசியலில் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்றபின் ஜாதிகளின் அடிப்படையில் அரசியல் பீடுநடை போட்டது. தனது ஒரே அரசியல் அஸ்திரமாக மண்டல் கமிஷன் அறிக்கையை அமல்படுத்துவதை சிரமேற்கொண்டு வி.பி. சிங் வெற்றியும் கண்டார். 1989-ம் ஆண்டில் வி.பி. சிங் தனது அரசியலில் வெற்றி கண்டு மண்டல் கமிஷன் அறிக்கையின்படி மத்திய அரசின் பதவிகளுக்கு 27 சதவிகித இடஒதுக்கீட்டை அமல் செய்து ஜாதிய அரசியலுக்கு அகில இந்திய வடிவத்தை அளித்தார். அன்றுவரை மாநில நடைமுறையாயிருந்த ஜாதிய அரசியல் அகில இந்திய தளத்தை எட்டி முலாயம் சிங், லாலு பிரசாத், சரத் யாதவ் போன்ற தலைவர்கள் ஜாதியை மட்டும் முன்வைத்து அரசியல் செய்யும் ஒரு பின்னணி உருவானது.

அடுத்து நமது மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் மூலம் உருவாகும் ஜாதிகளின் பட்டியல் எந்த வகையில் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களின் முன்னேற்றத்துக்கு வழிவகுக்கும் ஓர் அடிப்படையாக அமையும் என்பது விளக்கப்படவில்லை. மத்திய புள்ளிவிவரத்துறையின் 61-வது சர்வே 2004-ம் ஆண்டு நடத்தப்பட்டது. அதன்படி இந்தியாவில் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் 41 சதவிகிதம் உள்ளனர் என முடிவு செய்யப்பட்டது.

ஆனால், இதுபோன்ற சர்வேக்கள் ரேண்டம் வகை என பாகுபாடு செய்யப்படும். அதாவது சராசரியான ஒரு கூட்டத்தை குறிப்பிட்ட மாவட்டம், தாலுகா, கிராமங்கள் ஆகியவற்றில் கணக்கிட்டு அதன் விகிதாசாரம் 10 சதவிகித மக்களைக் கணக்கெடுத்தால், அதை 10 மடங்காகப் பெருக்கி 100 சதவிகிதம் மக்களுக்குக் கணக்கிட்டு விடைகள் பிரசுரிக்கப்படும்.

இதுபோன்ற கணக்கெடுப்புகள் சரியல்ல என்றும், எல்லா வீடுகளையும், வீதிகளையும், இதர பகுதிகளையும் உள்ளடக்கி மக்கள் எண்ணிக்கை கணக்கிடும்போது அதனுடன் சேர்த்து ஜாதிகளின் கணக்கையும் எடுத்துப் பிரசுரம் செய்வதே சரி என வாதிடப்படுகிறது.

அதன்படி கணக்கிட்டு நமது ஜாதிய தலைவர்கள் கேட்டுக் கொண்டபடி முடிவுகள்  பிரசுரமாகி, நமது நாட்டில் 41 சதவிகிதம் அல்ல, 60 சதவிகிதம் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் உள்ளனர் எனும் நிலை உருவாகிறது என வைத்துக்கொண்டாலும், அதனால் நமது திட்டங்களில் என்ன மாற்றம் வர முடியும் என இவர்கள் விளக்கவில்லை.

இன்றைய நிலையில் உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த மண்டல் கமிஷன் தீர்ப்பின்படி, மொத்த இடஒதுக்கீடு 50 சதவிகிதத்தை மிஞ்ச முடியாது. 23 சதவிகிதம் தலித் மக்களுக்கும் மீதம் 27 சதவிகிதம் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இடஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டுவிட்டது. 27 சதவிகிதத்துக்குமேல் இதை உயர்த்த முடியாது.எனவே, கணக்கெடுப்பில் ஜாதிகளை எண்ணுவதால் மட்டும் இந்த 27 சதவிகிதம் உயர்ந்துவிடாது.

ஆனால், இந்தக் கோரிக்கையின் பின்னணியில் இருப்பது ஜாதிய அரசியல் என்பதுதான் சூட்சுமம். அதாவது, குறிப்பிட்ட ஜாதியினர் அதிகம் என்று தெரிந்தபின் அதன் தலைவர்கள் தங்கள் ஜாதிக்கு உள்ஒதுக்கீடு கேட்டுப் போராட முடியும். மந்திரி சபையிலும், அரசின் உயர்பதவிகளிலும் பொதுத்துறையின் பல பதவிகளிலும், ஏன் நீதிபதிகள் நியமனத்திலும் விகிதாசார நியமனத்துக்கு திரைமறைவில் போராட முடியும். ஜாதிய சார்பிலான ஓட்டு வங்கி அரசியல் இவர்களின் சுயலாபத்துக்கு உதவும்.

இன்று ஜாதிய அரசியலில் திளைக்கும் சரத் யாதவ் முதல், முலாயம் சிங் வரையில் இவர்களது ஆசான் டாக்டர் ராம் மனோகர் லோகியா சொன்னதை நினைவில்கொள்வது நல்லது, “”ஜாதிகள் இருக்கும்வரை நம் நாட்டில் மனிதனின் சமத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுவது கேலிக்குரியது. ஜாதிக் கணக்கெடுப்பு ஜாதிச்சண்டைக்கு அடித்தளம்!”

பொதுவாக மாநில அரசியலில் ஜாதிகள் மிக முக்கிய பங்களிப்பு செய்யும் நிலைமை இந்தியாவில் உருவாகிவிட்டது.

மண்டல் கமிஷன் தீர்ப்பின்படி பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 27 சதவிகித இடஒதுக்கீடு ஏற்படுத்தப்பட்ட வேளையில் மத்திய பிற்படுத்தப்பட்டோர் கமிஷனும், மாநிலங்களில் இதுபோன்ற கமிஷன்களும் ஏற்படுத்தப்பட்டன. அதற்கு முக்கியமான காரணம் அதற்கு முற்பட்ட காலங்களில் மாநில அரசுகள் தங்கள் இஷ்டப்படி பிற்படுத்தப்பட்ட ஜாதிகளின் பட்டியலில் பல ஜாதிகளைப் புதிதாகச் சேர்த்து பிற்படுத்தப்பட்டோர் எனும் தகுதியைக் குளறுபடி செய்தன. ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியின் ஓட்டுகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு ஆளுங்கட்சித் தலைவர்கள் அந்த ஜாதியைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் சேர்க்கும் உத்தரவை வழங்கினார்கள். இது ஏற்கெனவே பட்டியலிலிருந்த பிற்படுத்தப்பட்ட ஜாதிகளுக்குக் கிடைக்கும் வேலைவாய்ப்பையும், கல்வி நிலைய அட்மிஷன்களையும் பாதித்தது.

எனவே பிற்காலங்களில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் கமிஷன் தீர விசாரணை செய்து சிபாரிசு செய்த பின்னர்தான் ஒரு ஜாதியை பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டும் என்ற நிலைமை உருவாக்கப்பட்டது. மேலும், புதிய ஜாதிய கணக்கெடுப்பின் மூலம் ஏற்கெனவே பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலில் இருக்கும் ஒரு ஜாதி நல்ல முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளதா எனக் கணக்கிட்டு அந்த ஜாதியைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலிலிருந்து நீக்க வேண்டும் எனவும் மத்திய அரசு உத்தரவிட்டது.

ஆனால், இன்றுவரை எந்த ஒரு மாநில அரசும் இதுபோல் செய்யவில்லை. காரணம் அவ்வாறு ஏதேனும் ஒரு ஜாதி பிற்படுத்தப்பட்டோர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டால் அவர்கள் தங்கள் ஜாதிய தலைவர்கள் மூலம் தீவிரமாகப் போராடுவார்கள் என்ற பயமும், ஓட்டு வங்கி அரசியலுமே.

இதுபோன்ற பின்னணியில் 2011-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் ஜாதி அடிப்படையையும் ஒரு நிபந்தனையாகச் சேர்த்துப் புள்ளிவிவரம் சேகரிப்பது என்பது நிர்வாக ரீதியாக எந்தவிதப் பயனையும் தந்துவிடப் போவதில்லை. ஆனால், அரசியல் ரீதியாக சில தலைவர்களுக்கும், கட்சிகளுக்கும் லாபம் ஏற்படும். ஜாதி அரசியலுக்கு வலு சேர்க்க இப்படியும் ஒரு முயற்சி.  ஜாதி அரசியல், ஜாதி மோதலுக்கு வழி வகுக்குமே என்று நீங்களும் நானும் கவலைப்படலாம். ஆனால், ஜாதிய அரசியல்வாதிகள் கவலைப்படமாட்டார்கள். ஜாதிகள் சண்டைபோட்டால் அரசியல்வாதிகளுக்குக் கொண்டாட்டமே!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: